„— Proszę pani, czy mogłaby pani coś dla mnie zrobić
„Nic nie chcę dla cisbie robić, żebyś sczezła!" Pomyślała majorowa. Ale sama dobrze nie wiedząc czemu, uśmiechnęła się blado.
— Czy nie zna pani jakiegoś księdza, który by mógł mnie odwiedzić — posłyszała.
— Księży mamy w Częstochowie pod dostatkiem, proszę pani — odpowiedziała bezwolnie. I pomyślała „Po co ci ksiądz Czy i jego chcesz skompromitować"
— Ja ostatnio zupełnie nie wychodzę. Wolę też z domu nie telefonować. Niech pani, proszę, dziś jeszcze od siebie zadzwoni do jakiegoś znajomego księdza, żeby do mnie przyszedł. Najlepiej późnym wieczorem, kiedy się zupełnie ściemni.
—A czy to może być kapelan wojskowy Wachicka zawahała się.
— Raczej nie, raczej nie. Wolałabym, żeby to był jakiś stary poczciwy ksiądz w rodzaju wiejskiego proboszcza.— Potem przyjrzała się majorowej, która w swym słomkowym kapeluszu, niczym w odwróconym do góry dnem koszu do kwiatów, stojąc pod ukwiecioną gałęzią, niemal mdlała z bezwładu. Jakby domyśliła się jej ukrytych myśli. — Daję pani słowo uroczyste, że to nie to, co pani przypuszcza! nie chcę go obciążać! — zawołała szeptem. — Po prostu... po prostu ja nie byłam u spowiedzi już od roku tysiąc dziewięćset dwudzieste... — Urwała, bo widocznie nie chciała wyznać dokładnie, który to był rok. — Od bardzo dawna — poprawiła się. — Najlepiej niech mnie ksiądz odwiedzi w sobotę wieczorem, bo w soboty moja Kasia ma wychodne. — Przyjrzała się jeszcze raz Jagusi swymi oczami, co wciąż były pokryte zieloną emalią. — Pani jest bardzo miła. I naprawdę bardzo, bardzo żałuję, że musiałam tak postąpić. Ale to sprawa państwowej wagi. — Wyprostowała się, jakoś stwardniała i znowu zrobiwszy się wstrętną i nieszlachetną, dokończyła już całkiem bez serca — Wiem, że teraz zarówno pani jak i jej mąż będziecie z pewnością mieli przykrości z mego powodu. Kchacha! Nie zazdroszczę wam waszego przyszłego życia. Cóż — tak będzie lepiej dla mnie!“(5)