„— Toteż codziennie zanoszę modły dziękczynne do Stwórcy za dobrodziejstwa, ale za każdym razem zdaje mi się, że głos z wysokości ostrzega mnie.
— Przed czym Czy przeczuwasz jakie nieszczęście
— Nie wiem, Filipie. Czuję się jak po przebudzeniu, po śnie, w którym znalazłam się nad skrajem przepaści. Och, czuję, że w nią spadnę i zginę!
— Najdroższa siostrzyczko! — zawołał coraz bardziej przerażony Filip. — Odrzuć te okropne myśli i pociesz się, że wyjeżdżam na krótko, a w razie czego daj mi znać. I proszę cię, nie lękaj się niczego.
— A dlaczego ty, mężczyzna, jesteś też smutny i przygnębiony
— To zrozumiałe — odparł Filip. — Jesteśmy rodzeństwem i rozstanie jest dla mnie bolesne. Ale smutny jestem nie na długo. Nie wierzę w nieszczęście i dlatego nie żegnam cię, lecz tylko mówię do zobaczenia.
Na wszystkie te pocieszające słowa Andrea odpowiedziała jeszcze gwałtowniejszym płaczem.
— Najukochańsza siostro! — krzyknął Filip tuląc ją do siebie. — Ty coś ukrywasz! Powiedz, na Boga, co ci jest!
— Przysięgam ci, że wiesz o wszystkim — odpowiedziała Andrea. — Ach, jestem chyba szalona, ale nigdy przecież nie byłam zbyt rozsądna. Masz słuszność, Filipie, mnie tutaj dobrze. Wybacz mi, już nie płaczę, uśmiecham się.“(15)