„Jeżeli przed mężczyzną stoi dylemat — poprawić swe zdrowie (poprzez sport) albo pogarszać je (pijąc alkohol), wybierze on — jeżeli będzie to rozsądny mężczyzna — niewątpliwie to pierwsze, tym bardziej, że sport przynosi dużą satysfakcję moralną i wywołuje entuzjazm emocjonalny, natomiast przyjemność płynąca z nadmiernego picia jest nader wątpliwa.
Pewnego razu poznałem 40letniego inżyniera, dobrze zbudowanego, który powiedział mi „Latem w domu wczasowym przestrzegałem własnego porządku dnia. Po obiedzie chwytałem za teczkę i biegłem do sklepu. Kupowałem parę butelek portwainu i zaczynała się zabawa. Niekiedy upijałem się do tego stopnia, że niczego nie mogłem sobie przypomnieć. Cały trząsłem się z przepicia. Rano opowiadano mi o tym, co wyprawiałem poprzedniego dnia z kim się pobiłem, gdzie potłukłem okno, jak wpadłem do rowu. W końcu wyrzucono mnie stamtąd. Oduczyła mnie picia żona. Powiedziała „Wybieraj — ja albo wódka. Jeżeli wypijesz jeszcze kieliszek, zabiorę dzieci i odejdę do mamy. Na zawsze". Moja żona jest nieugięta. Jeżeli coś powiedziała, to na pewno nie odstąpi od tego. Z początku oburzyłem się, a potem pomyślałem sobie „Czy warto z powodu wódki tracić swoją rodzinę — ukochaną żonę i dwie dziewczynki" Oczywiście, że nie warto. Ta przeklęta wódka! Aby nie męczyć się, pewien znajomy dał mi radę jak najwięcej biegać. Bieg jest skutecznym środkiem na zmianę swoich zainteresowań. Z początku bywało trudno, często czułem się osłabiony, ale potem przyzwyczaiłem się. Nabiegałem się, zmęczyłem, zadyszałem — o wódce i paleniu aż wstręt było pomyśleć. Czasami znajomi wołali na wódkę, pewnego razu poczułem, że chce mi się jednak posiedzieć z nimi, poszumieć, pohulać. Ale nie, spostrzegłem w porę. Oni poszli na piwo, a ja do parku. Nabiegałem się, siedem potów na mnie wystąpiło — o wódce nie chciało się nawet wspominać. Pewnego razu — nie wiem, czy pan uwierzy — biegałem tak trzy godziny bez przerwy. I im więcej biegam, tym bardziej mi się to podoba, zaś na picie w ogóle nie mam ochoty"...“(16)