„Pitou nic nie wiedział o tych wrogich zamiarach. Opuszczając klasę zapytał nawet jednego ze swych sąsiadów, dlaczego sześciu kolegów zostaje w klasie, pcdczas gdy inni już ją opuszczają. Sąsiad przyjrzał mu się z niechęcią, nazwał go obrzydliwym skarżypytą i odszedł, nie życząc sobie nawiązania dalszej rozmowy.
Pitou zachodził w głowę, jakim cudem mógł zostać obrzydliwym skarżypytą, skoro nie odezwał się ani słówkiem, wobec tego jednak, że zdążył wysłuchać podczas lekcji zarówno od kolegów, jak i od ojczulka Fortiera mnóstwo innych, całkowicie dlań niezrozumiałych rzeczy, więc i te oskarżenia, skierowane przeciwko niemu przez sąsiada, zaliczył do spraw zbyt skomplikowanych i przeto niedoslępjjyeh dla jego umysłu.
Kiedy Pitou w południe wrócił do domu, ciotka Angelika, którą rozpierała duma z powodu edukacji, jaką kosztem wielkich wyrzeczeń mu udostępniła, zaczęła go rozpytywać, czego się już zdążył dziś nauczyć. Pitou odpowiedział, że się nauczył milczenia. Była to odpowiedź godna Pitagorasa, chociaż, ściśle mówiąc, ów grecki filozof byłby jej udzielił nie słowami, lecz na migi.
Nowy uczeń powrócił do szkoły na popołudniowe zajęcia bez szczególnej odrazy. Koledzy Pitou poświęcili ranne lekcje dokładnemu przyjrzeniu się jego cechom zewnętrznym, natomiast popołudniowe zajęcia jego nauczyciel zużył na zaznajamianie się z treścią duchową nowego ucznia. Po dokonaniu tej czynności, ojczulek Fortier doszedł do przekonania, że Pitou posiada wszelkie dane zostania Robinsonem Cruzoe, natomiast ma ich bardzo niewiele, by stać się Fontenellem lub Bossuetem.“(12)