„Powróciła cała jego siła witalna, cała ogromna miłość życia. Namalował obraz przedstawiający wnętrze sali, w której sypiał; namalował głównego dozorcę i jego żonę, kopiował znów Milleta i Delacroix, wypełnił dni i noce niezmordowaną pracą.
Z dotychczasowego przebiegu choroby wnosił, że kryzys powtarza się regularnie co trzy miesiące. Dobrze — w takim razie będzie uważał na siebie w okresie krytycznym. Gdy zbliży się termin ataku, przestanie pracować, położy się do łóżka i przygotuje do krótkiej niedyspozycji. Po paru dniach będzie mógł znowu wstać, zupełnie jak po lekkim zaziębieniu.
Jedyną dokuczliwą sprawą w zakładzie była teraz, zimową porą, fanatyczna religijność sióstr. Odkąd dnie były krótsze i mrok zapadał wcześniej, wydawały się wszystkie opętane zbiorową histerią.
Mamrotały wciąż pacierze, całowały krucyfiksy, przesuwały w palcach różańce, dreptały przez salę z oczami utkwionymi w Biblii i pięć albo sześć razy na dzień biegały do kaplicy na modlitwę. Trudno się było wręcz Vincentowi zorientować, kto tu jest pacjentem, a kto pielęgniarką. Od czasu Borinage yincent miał wstręt do wszelkiej przesady religijnej. Były chwile, kiedy nie mógł wprost znieść tej namiętnej pobożności sióstr. Z tym większą zaciekłością oddawał się swej pracy, aby zapomnieć o czarno odzianych postaciach.“(8)