„Trwa to niecałą godzinę. Chór opuszcza schody, tłum zaczyna się rozpraszać, grupy oficerów zmierzają do aut. W zapadającym zmierzchu, pod ciemniejącą trawą pozostają prochy rozstrzelanych. Dzieci podnoszą z ziemi pudełka po papierosach, słychać warkot odjeżdżających pojazdów. Nigdzie nie wymyślono innego sposobu uczczenia pamięci ofiar i w tej bezradnej liturgii, w tej schematycznej inscenizacji bólu kryje się niemoc wyrównania krzywd, najzupełniejsza z ludzkich bezsilności.
Z obrad
Siedzimy przy długim stole, rzędem, jeden obok drugiego, zwróceni twarzami do sali. Nie wiem, co to za sala, zdaje się, że w normalnym trybie odbywają się tu posiedzenia o charakterze ekonomicznym, może jakaś rada gospodarcza albo centrala przemysłu. W głębi oszklone kabiny, w których pracują tłumacze. Publiczność złożona przeważnie z pisarzy. Trochę młodych kobiet, które bywają wszędzie, i trochę starych kobiet, które bywają wszędzie.
Zwrócony twarzą do zebranych. Ten wzrok z rzędów jest mi znajomy, odgaduję w nim to, co nie będzie mi ujawnione, czego się tutaj teraz o sobie nie dowiem. Zwrócony twarzą do zebranych korzystam z pozornej nietykalności. Zwróceni twarzami do sali są obserwowani, ich słowa i zacho“(9)