„W drugiej połowie dnia trafił na ślady świadczące o tym, że koniokrad zmęczył się ucieczką. Z boku dyliżansowego szlaku odkrył miejsce zryte kopytami, wydeptane przez buty i walające się resztki jedzenia. Tu odpoczywał Derek Carty i pokrzepiał nadwątlone siły spóźnionym śniadaniem. Albo konie mu ustawały, albo zlekceważył możliwość pościgu. I taką okoliczność należało wyzyskać. Karol ruszył dalej marząc o schwytaniu złodzieja i... o kawałku antylopiej pieczeni. Od wczorajszego wieczoru nic nie jadł, a w pośpiechu nie zabrał z sobą nawet kawałeczka podpłomyka i co gorsza — ani krop
li wody! Było to karygodne niedopatrzenie, które nie przytrafiłoby się doświadczonemu podróżnikowi. Jeśli Carty mówił prawdę o pustynnym charakterze tych ziem, przedłużający się pościg groził śmiercią z głodu i pragnienia. Wszystko zależało od szybkości. Gnał więc na złamanie karku.
Krajobraz nie ulegał zmianie, tylko gdzieniegdzie wymyte erozją skały nikły, a ich miejsce zajmowały żółtawe wydmy o bokach stromych i szpiczastych szczytach, porośnięte kępkami bawolej trawy lub niskimi dębczakami o liściach spopielałych, jakby wszystkie te drzewka od dawna uschły. Wydawało się, że w całej okolicy fauna dawno już wymarła, a flora właśnie wymierała. Nad takim ponurym krajobrazem wisiało słońce, grzejąc niezwykle mocno jak na tę porę roku i ukazując jaskrawe kontrasty jasności i mroku, posępne wnętrza jaskiń, w których nikt nie mieszkał, i głębokie zapadliny gruntu, na dnie których czaiła się śmierć.“(11)