„wieloma kanałami, maszyna dysponuje ogromnymi możliwościami zestawień. A teraz coś panu zademonstruję... Proszę stanąć tu...
Cavy wskazał platformę. Usłuchałem go. Dziwaczne oczy wpatrywały się we mnie ze wszystkich stron. Jeden z ekranów na ścianie przybrał błękitny odcień. Najpierw zaczęły po nim przebiegać blade, faliste linie, potem w środku coraz częściej ukazywały się zarysy jakiegoś ciemnego przedmiotu. Gdy obraz stał się wyraźniejszy, zobaczyłem coś w rodzaju wysokiej, cudacznej wazy.
— Co to takiego, panie profesorze
— Pan.
— Ja Jak to ja Nie rozumiem...
— To bardzo proste. Tak widzi pana maszyna. Miliony kolorowych luminatorów dokładnie oddają „doznanie" maszyny. Pana oko przyjmuje to jako szybko obracający się przedmiot. Szczegóły niwelują się... wyrazistość zanika...
— A maszyna
— O tym później... niech pan patrzy.
Pstryknął wyłącznik i w dziwacznym obrazie jęły zachodzić jakieś skomplikowane zmiany w jego części środkowej zaczęły przebiegać poziome linie pierścieniowe. Początkowo były blade, potem pociemniały, wreszcie zaczęły przybierać kształt jakiegoś dziwacznego krzyża.
— To również pan — uśmiechnął się Cavy widząc moje zdumienie. — Pokazałem panu, jak widzi pana maszyna równocześnie z boków, z góry i z dołu.“(10)